Bij het ontbijt lezen we het nieuws over de verschrikkelijke schietpartijen in Parijs. In ons subwereldje van de Camino, waarin het lijkt alsof iedereen elkaar accepteert, komt het misschien nog wel harder aan, dan het thuis gedaan zou hebben. We zijn er de hele dag mee bezig.
Zoals intussen gewoon, begint de wandeling weer met een mistfoto.
We stijgen echter al vrij snel boven de mistwolk uit. In het dal onder ons, zien we de mist nog steeds liggen, terwijl wij onder een strakblauwe lucht lopen.
Bij onze eerste koffiestop hangt een foto aan de muur, die ons inspireert tot het maken van onderstaand plaatje.
Nu we dichter bij zee komen verandert de begroeiing. Steeds minder loofbomen, en meer naaldbomen. En verder lage doornstruikjes. Die zorgen er voor dat je niet makkelijk een plekje vindt om even langs de weg te zitten.
Even na de middag, als we onze laatste heuvel voor vandaag beklimmen, zien we opeens de zee liggen. Wat een mooi uitzicht! En zo anders dan we gewend zijn.
We dalen verder af naar Cée. Er zijn nog een paar steile hellingen omlaag. En dan zijn opeens op zeeniveau.
Zodra we in Cée zijn aangekomen, drinken we wat op een terras in de zon, met zicht op zee. Het voelt opeens alsof we op een tropische vakantie zijn.
Daarna op zoek naar een herberg in het centrum. De beide herbergen die daar liggen, zijn echter al gesloten. Einde van het seizoen. Als alternatief nemen we dan maar een hotel 😊. Elk nadeel heb z’n voordeel!
‘s Middags nog meer terraszitten in de zon. Niet slecht! Maar zo gauw de zon verdwenen is wordt het koud. Voor het eten nog wat lezen op onze kamer. En dan eten in het hotel.