De ochtendmist bepaalt deze morgen weer de sfeer. Het levert fraaie beelden op, zeker op de momenten dat de zon er door dreigt te breken.
Als het zicht weer wat weidser wordt, worden ook de windmolens weer zichtbaar. Die zijn in dit deel van Spanje in grote aantallen aanwezig. We zien er al dagenlang velen liggen op de heuveltoppen aan de horizon.
Wat is Galicië toch enorm groen. Het moet hier wel veel regenen… En wat hebben wij de laatste dagen dan mazzel met het weer.
Het deel van Galicië, waar we vandaag doorheen komen, is dunner bevolkt dan voorheen. Er zijn een paar kleine boerendorpjes met koeienstallen. Die zien we niet alleen, maar we ruiken ze ook volop. Blijkbaar is dit de tijd van het jaar om gier uit te rijden.
Ook het aantal barren aan de route is vandaag klein voor Spaanse begrippen. In grote delen van Frankrijk zouden we hier echter heel blij mee geweest zijn. Je went wel gauw aan het niveau van de services.
Nieuw vandaag is dat er, om de paar honderd meter, borden met telefoonnummers van taxibedrijven op de bomen zijn gespijkerd.
Het is ook een lange etappe vandaag, met weinig tussentijdse overnachtingsmogelijkheden. Ik kan me voorstellen dat een taxi dan verleidelijk is.
Ik wilde zelf, naar Santiago toe, elke meter lopen. Maar nu, naar Finisterre toe, vind ik dat niet meer belangrijk. Ik had me dan ook voorgenomen om op dit traject niet meer met pijn te blijven lopen. Maar gelukkig heb ik vandaag die taxi’s niet nodig!
Het is al vijf uur als we aankomen bij de gemeenteherberg. Het was een lange wandeldag. Na ons komen er nog veel mensen binnen. De herberg is bijna vol vannacht.
Dit waren inderdaad behoorlijk wat kilometers, maar volbracht 🙂